خیابونای خالی

بغلم خونته حیفه تنت از خونه بره فاصلم بات کمه اما تو ازم دوره دلت این خیابونای خالی منتظرن تو کجایی منو دورم کن از این شهر که ازش خاطره داریم داره از چشام جا اشک خون مياد پايین دائم میبینم همه فصلارو پاييز ديگه هيچ اميدی به فردای ما نیست اين همه غم توی دريای ما ریخت از پشت پنجره شب زده بیرون دیگه قشنگ نیست اين منظره بیرون همه چی یه جوریه یخ زده بی روح گیرم تو این حال برزخ ویرون این خیابونای خالی منتظرن تو کجایی منو دورم کن از این شهر که ازش خاطره داریم