مرهم

چون تو جانان منی، جان بی تو خرم کی شود؟ چون تو در کس ننگری کس با تو همدم کی شود؟ گر جمال جانفزای خویش بنمایی به ما جان ما گر در فزاید حُسن تو کم کی شود؟ جان ما گر در فزاید حُسن تو کم کی شود؟ چون مرا دل‌خستگی از آرزوی روی توست این چنین دل‌خستگی زایل به مرهم کی شود؟ دل ز من بردی و پرسیدی که دل گم کرده‌ای؟ این چنین طراریت با من مُسلّم کی شود؟ با من مُسلّم کی شود؟ عهد کردی تا من دل‌خسته را مرهم کنی چون تو گویی یا کنی، این عهد محکم کی شود؟ غم از آن دارم که بی تو همچو حلقه بر درم تا تو از در، در نیایی از دلم غم کی شود؟ از دلم غم کی شود؟ چون مرا دل‌خستگی از آرزوی روی توست این چنین دل‌خستگی زایل به مرهم کی شود؟ دل ز من بردی و پرسیدی که دل گم کرده‌ای؟ این چنین طراریت با من مُسلّم کی شود؟ با من مُسلّم کی شود؟