آینه ها +18

(مقدمه: پیشرو) جلو آینه واستادم (همخوان: سارن) بهتره نبینی منو دیگه هیچ‌وقت ما نفهمیدیم همو عزیزم یکی نجات بده منو ازین وضع با آینه‌ها که من غریبه‌ام پُرم از احتیاط، کسی دورمم نمیاد دیگه خودمم نمی‌شناسم دستامو ول کن پس هربار که هی مُردم ترسامو سپردم به خودش، به بالا، به بالا (بخش اول: پیشرو) تنها موندم و دربه‌در تو این شهر غمگین گاهی یادم کن و بهم سر بزن حس می‌کنم عطر تن تو بین این همه تن دیگه یادت باعث نمیشه بره این همه غم تو شب سرد دردسره بخوایم بسازیمش بهونه میاریم شاید همو دیدیم یه‌جا دیگه وقتی که سقف آسمونامون داره بگا می‌ره تنها چیزی که باهم نداریم حرف پنهانیه نمی‌خوام اون‌چه گذشته بازم پیش بیاد خودمون زخمی از همو، عشقم که آتیش‌بیار همین الانشم حتی جا نداره زیرسیگاری هردفعه قلب همو می‌شکونیم، می‌گیم بی‌خیال دیگه نمی‌تونم تحمل بکنم، نمی‌کِشم روزگار نامرده، اعتماده ندارم به این چشَم شاید برا همینه کون به کون می‌چاقم، می‌کِشم دو-سه روز یه‌بار می‌خوابم و بیدارم و بی‌حسم این درس لعنتی رو بگیر ازین بازی گاهی کاری نکن، فقط بگیر بشین، سرپایی وقتی فقط ازین حس، می‌گیره قلبت آتیش هرچی دست و پا بزنیم؛ غرق می‌شیم، می‌ریم پایین (همخوان: سارن) بهتره نبینی منو دیگه هیچ‌وقت ما نفهمیدیم همو عزیزم یکی نجات بده منو ازین وضع با آینه‌ها که من غریبه‌ام پُرم از احتیاط، کسی دورمم نمیاد دیگه خودمم نمی‌شناسم دستامو ول کن پس هربار که هی مُردم ترسامو سپردم به خودش، به بالا، به بالا (بخش دوم: پیشرو) همه آتیش‌بازی‌هامونو یادمه شبایی که تو آسمون، ستاره بود یادمه گفتم رفته اون‌که عاشقانه با منه ولی نمی‌دونستم ادامه داره آخرش چرا ما دوتا برگشتیم دوباره به اولش قلب‌مون نمی‌کِشه پُر از ضربان و تپش برگردیم به همون بازی که تلفاته تهش اون‌که نمی‌دونه چی‌کار کنه با تاجِ سرش چرا اونی که منو نمی‌بینه، قانع‌تره؟ هرکاری برات می‌کردم که خوبی یادت نره یه روزی برا هم بودیم، یه روزی مال همه این رابطه‌های لعنتی، طنابِ دارِ منه من چه می‌دونم اصن چند روزه بیدارم؟ ازین سکوت و تنهایی؛ از خونه بیزارم یه نه بزرگ می‌گم هر روز به نیازم وقتی جلوم سبز می‌شی، بدجوری بی‌تابم نمی‌تونم تو رو قانع کنم بعد رفتنت پُر از واژه شدم، تازه شدم خودمو دیگه نمی‌تونم پُر از سایه کنم دورمو ولی دیگه یاد گرفتم راهِ بلند شدنو (همخوان: سارن) بهتره نبینی منو دیگه هیچ‌وقت ما نفهمیدیم همو عزیزم یکی نجات بده منو ازین وضع با آینه‌ها که من غریبه‌ام پُرم از احتیاط، کسی دورمم نمیاد دیگه خودمم نمی‌شناسم دستامو ول کن پس هربار که هی مُردم ترسامو سپردم