پرنده مجنون

توی انبوه پرنده های تو خواب و خیال یه پرنده با پرهای زرد و رنگی سر رسید روی شاخه ی قشنگ بید مجنون که نشست همه ی جنگل رو از نگاه نافذش می دید واسه این سکوت یخ بسته ی جنگل گریه کرد حتی یک زمزمه از وجود جنگل نشنید همه ی پرنده ها غرق یه خواب نیمه روز از لباس رنگیه بیدهای مجنون پر کشید پر کشید و رفت به آسمونی که مال خداست تا نبینه این سکوته سرد رو که تو لحظه هاست واسه هر تپش که تو قلب سفیدش میزنه یه نشونه از رسیدن واسه ی پرنده هاست ای صدای مرده ی عمق تو جنگلای دور یه پرنده میرسه تا تو نمونی سوت و کور از صدای پر کشیدنش تو زنده میشی باز با خدا میشینی هر ثانیه به راز و نیاز همه ی پرنده ها دوباره باز پر میکشن زیر سایه ی قشنگه نور و بارونه خدا همه ی جنگل سرکشیده تا اوج فلک هم صدا میخونن از قشنگی ستاره ها