پناه

ای فاصله ای فاصله پشت سرت آه من است هر چه که بد‌ گویم کم است میکشی ام تو آخرش بی عشق تو در به درم باران که میبارد غمم غم همان کودکی است که گم کرده مادرش بیا بیا پناه من بیا که انتطار من گرفته جانم را دگر تویی تمام آرزو از تو رسیدم به جنون مرا به رویاها ببر این قائله جز دیدنت ختم به خیر نمیشود مرا تو‌ ناامید مکن این دل آواره میشود آتشی در جان‌ من‌ است خاموش نمیشود مگر بنشینی در مقابلم دیگر نگویی از سفر بیا بیا پناه من بیا که انتطار من گرفته جانم را دگر تویی تمام آرزو از تو رسیدم به جنون مرا به رویاها ببر