فتنه

آسوده بر کنار چو پرگار می شدم دوران چو نقطه عاقبتم در میان گرفت ای ای ای دوست خواهم شدن، به کوی مغان آستین فشان زین فتنه ها که دامن آخر زمان گرفت بر برگ گل به خون شقایق نوشته اند کآنکس که پخته شد می چون ارغوان گرفت فرصت نگر که فتنه چو در عالم اوفتاد صوفی به جام می زد و از غم کران گرفت ای دوست می، خور که هرکه آخر کار جهان بدید از غم سبک برآمد و رطل گران گرفت