آلوده

یه دیوونه اینجا به عشق چشات غزل مینویسه ،گرفتارته یه احمق تو سرمای این زمحریر پی فصل آغوش تب دارته یه شاعر که آرامشش با تو بود نشسته جدایی رو از بر کنه میگن خیلی وقته بریدی ازش نمیخواد نمیتونه باور کنه کدوم گوری هستی به دادم برس تو آغوش کی بال و پر میزنی به چشمای کی زل زدی بیشرف بزن زندگیمو ،تبر میزنی شب زجه های من عاشق لبات رو کدوم لب تدائی شده تنت خو گرفته به دستای کی که آلوده ی این جدایی شده به دادم برس عمق این نیمه شب قد اتفاق تو کوتاه نیست به دادم برس از جنون تا زمین دو تا پنجره بیشتر راه نیست