ابر چشمم

دوش دور از رویت ای جان جانم از غم تاب داشت ابر چشمم بر رخ از سودای تو سیلاب داشت نز تفکر عقل مسکین پایگاه، صبر دید نز پریشانی دل شوریده چشم خواب داشت می بر زند ز مشرق شمع فلک زبانه ای ساقی صبوحی در ده می شبانه عقلم بدزد لختی چند اختیار دانش هوشم ببر زمانی تا کی غم زمانه گر سنگ فتنه بارد فرق منش سپر کن ور تیر، طعنه آید جان منش نشانه صوفی و کنج خلوت سعدی و طرف صحرا صاحب هنر نگیرد بر بی هنر بهانه