Etefagh

خدا ای دل همان محبوب من آری به اتفاق جهان می توان گرفت ای دوست حسنت به اتفاق ملاحت جهان گرفت آری به اتفاق جهان می توان گرفت حسنت به اتفاق ملاحت جهان گرفت آری به اتفاق جهان می توان گرفت افشای راز خلوتیان خواست کرد شمع شکر خدا که سر دلش در زبان، گرفت می خواست گل که دم زند از رنگ و بوی دوست از غیرت صبا نفسش در دهان گرفت ها ای دوست زین آتش نهفته که در سینه من است خورشید شعله ای است که در آسمان گرفت زین آتش نهفته که در سینه من است خورشید شعله ای است که در آسمان گرفت آسوده بر کنار چو پرگار می شدم دوران، چو نقطه عاقبتم در میان گرفت امان آنروز شوق ساغر می خرمنم بسوخت کآتش ز عکس عارض ساقی در آن گرفت آخ