دل رمیده

دلم رمیده شد و غافلم من درویش كه آن شكاری سرگشته را چه آمد پیش چو بید بر سر ایمان خویش می لرزم كه دل به دست كمان ابروئی است،كافركیش چو بید بر سر ایمان خویش می لرزم كه دل به دست كمان ابروئی است،كافركیش هاهاها هاهاها خیال،حوصله ی بحر می پزد هیهات آه هاهاهاها یار حوصله ی بحر می پزد هیهات چه ها است در سر این قطره ی محال اندیش بنازم آن مژه ی شوخ عافیت كش را كه موج میزندش آب نوش بر سر نیش هاها هاها هاها هاهاها هاهاها هاهاها ز آستین طبیبان هزار خون بچكد گرم به تجربه دستی نهند بر دل ریش هاهاهاها هاهاهاها هاهاهاها به كوی میكده گریانو سرفكنده روم به كوی میكده گریانو سرفكنده روم هاهاها،هاهاها چرا كه شرم همی آیدم ز حاصل خویش آه هاهاها هاهاها نه عمر خضر بماند نه ملك اسكندر نه عمر خضر بماند نه ملك اسكندر نزاع بر سر دنیای دون مكن درویش آه هاها آخ داد هاهاها هاهاها هاهاها هاهاها بدان كمر نرسد دست هر گدا حافظ بدان كمر نرسد دست هر گدا حافظ خزانه ای به كف آور زگنج قارون بیش آه،امان امان،خدا امان