دیدی ای مه

دیدی ای مه،که ناگه رمیدی و رفتی پیوند الفت بریدی و رفتی هرچه خواری،به یاری کشیدم و دیدم دامن ز دستم کشیدی و رفتی بس ناله‌ها کردم به امیدی که رحم آری به فریاد من،ای گل فریاد از دل تو کز جفا، فریاد ما نشنیدی و رفتی جانی گرچه بردی از یادم جان در کوی عاشقی دادم ز پا فکندی، به سر دویدم، گوهر فشاندم بر اشک من خندیدی و رفتی ساقی،بده آن می‌را مطرب بزن آن نی را که پای لاله پیاله خوش باشد دل اسیران به ناله خوش باشد علاج محنت به جز می نیست به غیر نالیدن نی نیست