سخن عشق

سخن عشق تو بي آن که برآيد به زبانم رنگ رخساره خبر مي‌دهد از سر نهانم گاه گويم که بنالم ز پريشاني حالم گاه گويم که بنالم ز پريشاني حالم بازگويم که عيانست چه حاجت به بيانم من در انديشه آنم که روان بر تو فشانم نه در انديشه که خود را ز کمندت برهانم گر تو شيرين زماني نظري نيز به من کن که به ديوانگي از عشق تو فرهاد زمانم نه مرا طاقت غربت نه تو را خاطر قربت نه مرا طاقت غربت نه تو را خاطر قربت دل نهادم به صبوري دل نهادم به صبوري که جز اين چاره ندانم دل نهادم به صبوري دل نهادم به صبوري، که جز اين چاره ندانم درم از ديده چکانست به ياد لب لعلت نگهي باز به من کن که بسي در بچکانم من همان روز بگفتم که طريق تو گرفتم من همان روز بگفتم که طريق تو گرفتم که به جانان نرسم تا نرسد کار به جانم که به جانان نرسم تا نرسد کار به جانم نرسد کار به جانم نرسد کار به جانم