شیدای گیتی

چندان که گفتم حبیبم غم با طبیبان درمان نکردند مسکین غریبان آن گل که هردم در دست بادی است گو شرم بادش خدا از عندلیبان، از عندلیبان یا رب امان ده تا باز بیند چشم محبان روی حبیبان چشم محبان خدا روی حبیبان ای منعم آخر بر خوان وصلت تا چند باشیم از بی نصیبان ما درد پنهان با یار گفتیم نتوان نهفتن خدا درد از طبیبان درد از، طبیبان حافظ نگشتی شیدای گیتی گر می شنیدی پند ادیبان پند ادیبان