رخ

خونِ رگام جوشید عرق شد چکید چیکه‌چیکه بارید تا وجود ترکید هر قطره چکید آینده را زایید از دلِ درد و رنج، رُخ تابید عقربه خرج کردم سر بشه سر تا بسازم از خاک سر گلستانی پر از سر با هر شکست ایستادم مغزمو دار زدم، دیدم یه در حالا خیلی وقته یه پیر مغرور تومه بهم میگه کجا برم و چی برام خوبه پس ببین چجوری میرم ادامه راه حالا منم اونکه که شده بلده راه چرا باید تو این قفسِ یخ‌زده نفس بِکِشم؟ من از این نقشه و نقشِ کثیفش، نجس‌تَرم اگه این دنیا رو زیر پام لِه نکنم بلند شدم ساختم خراب کردم هر چی که داشتم هر روز همین تکرار شد تا دیگه پا بر جا شدم دیگه هیچی نمیتونه تکونم بده چون همه ی اتوهام خودم رو کردم دیگه ترسی ندارم از گذاشتم به همه ی بد قولی هام یه عهدی دادم به هرکی به هرچی داشتم یه نظمی دادم آینده رو توپ بسازم آخه مگه من چقد وقت دارم پس من میسازم هرچی که میخوام با همه خوشحیام با همه آرزو هام با همه بد بیاری ها و گرفتارام آخه مگه من چقد وقت دارم پس من میسازم هرچی که میخوام با همه خوشحیام با همه آرزو هام با همه بد بیاری ها و گرفتارام با چشم بسته کل راه مو دیدم دست تنهایی واسه خودم دست زدم پایین بودم، ولی بالا بودم جسمو میگم، روحمو میگم روح هــــــل داد جسم که برسم به این حسم منی که از درس و کلاس فراری بودم کتاب گرفتم، حرفشو شنیدم حس کردم خوندم و خوندم و تا رفت توی خون همین کتابا بود که داد بهم جــــون یاد گرفتم از آهنگ و‌ فیلما، پایین ‌و ‌بالا همینا همینا بود اعتماد به نفسو برد بالا می‌گفتن دیگه بلند شو بزن حرکتی مطمئن باش بهت خدا میده برکتی آینده و کار خوب، ساختنیه نه داشتنی واسه همینه، که شدم اهل کارو سازندگی فهمیدم فکرَم اعتبارم، تو ذهن فقیر اونا صفره تصمیم گرفتم نفروشم، گرون باشه حتی یه صفره خودم میرم تا تــــش که نشم لـــــش آخرش نشم قفلی و کاناپه و طرح های فرش آخه مگه من چقد وقت دارم پس من میسازم هرچی که میخوام با همه خوشحیام با همه آرزو هام با همه بد بیاری ها و گرفتارام آخه مگه من چقد وقت دارم پس من میسازم هرچی که میخوام با همه خوشحیام با همه آرزو هام با همه بد بیاری ها و گرفتارام