Arame Jan

آرام کن آشفتگی های مرا آرامشم تنها تو می دانی که من دارم چه دردی می کشم آرام کن این صبحِ در تاریکیِ شب مانده را این آفتاب نیمه جانِ بی تو در تب مانده را تو هستی و این دردها بر من خدایی می کنند غم های غربت ادّعای آشنایی می کنند باید ببخشی ای خدا من از تو هم تنهاترم عاشق شدم اما خودت دیدی چه آمد بر سرم قرار بی قراریم خودت کنار من بمان به هر که می سپاریم خودت کنار من بمان