Hamdam

خدایا تشنه‌ی بارانم کویرم به لب آمد جانم بغل کن تن سوزانم را رها کن از قفس جانم را بی‌پناهم ای هم نفس در این قفس نوری ندارد آسمان با تو چو خورشیدم ولی بی تو چراغی نیمه جان آرام قلب بی قرارم به گمانم ساحل تویی دریا تویی هر جا منم آنجا تویی با تو به فردا میرسم پایان این شبها تویی من هر چه دارم از تو دارم چاره کن درد مرا خسته‌ام از همه‌کس چاره‌ی دردم همیشه تو فقط بودی و بس ای تمام باور من گم شدم در دل شب آه از این فاصله‌ها ماه من روشن کن امشب راه تاریک مرا ای تو تنها یاور من بی‌پناهم ای هم نفس در این قفس نوری ندارد آسمان با تو چو خورشیدم ولی بی تو چراغی نیمه جان آرام قلب بی قرارم به گمانم ساحل تویی دریا تویی هر جا منم آنجا تویی با تو به فردا میرسم پایان این شبها تویی من هر چه دارم از تو دارم