درد دل

نفس برآمد و کام از تو بر نمی ‌آید فغان که بخت من از خواب در نمی ‌آید صبا به چشم من انداخت خاکی از کویش که آب، زندگیم در نظر نمی ‌آید آهاهاهاهاهاها مگر به روی دلارای یار ما ور نی به هیچ وجه دگر کار بر نمی ‌آید هاهاهاهاهاها مقیم زلف تو شد دل که خوش سوادی دید مقیم زلف تو شد دل که خوش سوادی دید وز آن غریب بلاکش خبر نمی آید نمی ‌آید هاهاهاهاها بسم حکایت دل هست با نسیم سحر ولی به بخت من امشب سحر نمی‌ آید هاهاهاهاهاهاها در این خیال به سر شد زمان عمر و هنوز بلای زلف سیاهت به سر، نمی‌ آید نمی ‌آید هاهاهاهاها ز بس که شد دل حافظ رمیده از همه کس کنون ز حلقه زلفت به در نمی‌آید هاهاهاهاهاهاها