من از روز ازل

من از روز ازل دیوانه بودم دیوانۀ روی تو سرگشتۀ کوی تو سرخوش از بادۀ مستانه بودم در عشق و مستی افسانه بودم نالان از تو شد چنگ و عود من تار موی تو تار و پود من بی باده مدهوشم، ساغر نوشم ز چشمۀ نوش تو مستی دهد ما را گل رخسارا بهار، آغوش تو چو به ما نگری غم دل ببری کز باده نوشین تری چو به ما نگری غم دل ببری کز باده نوشین تری سوزم، همچو گل از سودای دل دل رسوای تو من رسوای دل گرچه به خاکو خون کشیدی مرا روزی که دیدی مرا بازآ که در شام غم صبح امیدی مرا صبح امید مرا